روایت تلخ و شیرین زندگی در آژانس دوستی

خاطرهباز که باشی گذشتهها برایت رویاییاند و به هر چه که تو را یاد آن سالها بیندازد چنگ میزنی و با دید شوق و حسرت به آن مینگری. فیلمها و سریالهای قدیمی نیز از این جملهاند که از جایی به بعد حکم یادگاری پیدا میکنند. یادگاریهایی که گاه آینهوار سبک و سیاق زیست مردم در سالهای گذشته را بازنمایی میکنند و از اینرو تماشایی و ارزشمند هستند.

یکی از این سریالهای تلویزیونی «1 1» است که حدود 18 سال از پخش آن از شبکه یک سیما میگذرد و این روزها از شبکه آیفیلم در حال بازپخش است. این مجموعه تلویزیونی با حضور جمعی از بازیگران توانا که خاستگاه اغلب آنان تئاتر بود و 1 قصههای تازه در نخستین پخش خود توانست جزو محبوبترین سریالهای تلویزیون باشد و پس از آن نیز در اذهان بماند. حضور بازیگران شناخته شده و توانمندی همچون مرحوم اسماعیل داورفر و مرحوم حسین پناهی در کنار فردوس کاویانی، اصغرهمت، رضا بنفشهخواه و... که در آن سالها جزو چهرههای محبوب سیما بودند از یکسو و همچنین به تصویر کشیدن قصههای ساده، ملموس و دیدنی از سوی دیگر، یقینا از دلایل توفیق این سریال است.

این اثر تلویزیونی همچنین چهرههای جوانی چون پژمان بازغی را نیز به عرصه تصویر معرفی کرد، بازیگری که پس از آن نیز توانست مسیر خود را در این حرفه ادامه دهد. دیگر بازیگر جوان این سریال، سحر جعفری جوزانی است که با وجود آنکه پیش از آن نیز تجربه ظاهر شدن بر پرده سینما را داشت اما با آن نقش و لهجه 1ش در این مجموعه، به طیف بیشتری از مخاطبان شناسانده شد.

نام مجموعه و همچنین بستری که از آن برای طرح ماجراها استفاده شده است همگی در خدمت خط اصلی قصه هستند. قصهها حول محور رانندگان، مدیر آژانس و مسافران آنها میگذرد. مسافرانی که در هر قسمت ماجراهایی برای شنیده شدن دارند و در جایی از قصه بارانندگان این آژانس تلاقی پیدا میکنند و این همانجایی است که بیننده وارد ماجرا میشود و پس از آن و با مقصد رسیدن مسافر گویی قصه نیز تمام میشود و ماجرا از تب و تاب میافتد تا روزی دیگر و شرح قصهای تازه؛ و این شبیه خود 1 و نمایش روزهای در حال گذار آن است. قصهها اغلب با فرجامی خوش به پایان میرسند و این رسم اغلب سریالهایی است که در گذشته شاهد آن بودیم. آثاری که در عین نمایش لحظات کمدی یا تلخ زندگی همچنان بر همان شیوه استوار بودند که در آخر بگویند: «زندگی شیرین میشود».

با تماشای دوباره آژانس دوستی گاه از سادگی قصهها متعجب میشویم و لبخندی به لب میآوریم اما به نظر میرسد نشان از آن دارد که از قضا زندگی در آن روزگار با وجود کمبود امکانات، سادهتر بود و مصائب و مشکلات چیزی بیش از این نبود. آدمها همین قدر صاف و صادق بودند و غم یک نفر، غصه دیگری بود و آثار نمایشی نیز با دستمایه قرار دادن همین روزمرگیها و البته با چاشنی اغراق سعی در بزرگنمایی خصایل برتر انسانی و تکثیر حس عشق و دوستی در جامعه داشتند. امروز اما قابل پذیرش است که نیازها و ذائقه مخاطبان با توجه به تکثر رسانهها و تحولات جامعه ایرانی تغییر کرده است اما نمیتوان نیاز به آثار این چنینی که امید را به جامعه تزریق کنند نیز انکار کرد. آثاری که قطعا برای دیده شدن باید خلاقانهتر از گذشته باشند اما در عین هوشمندی و در لفافه، حس مثبت را در بیننده تهنشین کنند.

موضوعات مرتبط: رادیو و تلویزیون

برچسبها: آژانس دوستی , جام جم , نوشین مجلسی